Publikacja poświęcona jest procesowi formowania się powieści (upanyas) w języku hindi w drugiej połowie XIX i na początku XX wieku na podstawie dziewięciu reprezentatywnych dla tej fazy utworów. Najwcześniejszy z nich ukazał się w 1870, a ostatni opublikowano w 1909 roku. Choć wykazują zróżnicowanie tematyczne, wszystkie podejmują problematykę społeczną. Są to: Dewrani dźethani ki kahani (Devrani je hani ki kahani, Historia szwagierek, 1870) Gauridatta (Gauridatt; 1836-1905); Bhagjawati (Bhagyavati, 1877) Śraddharama Philauriego (Śraddharam Phillauri; 1833-1881); Pariksza guru (Parik a guru; Doświadczenie nauczycielem, 1882) Śriniwasa Dasa (Śriniwas Das; 1851-1888); Nissahaj hindu (Nissahay hindu; Bezradny Indus, 1890) Radhakrysznadasa (Radhakradas; 1865-1907); Theth hindi ka that ( he h hindi ka ha; Opowieść w czystym hindi; 1899)i Adhkhila phul (Adhkhila phul, Na wpół rozkwitły kwiat, 1906) autorstwa Ajodhjasinha Upadhjaja Hariaudha(Ayodhyasi h Upadhyay Hariaudh; 1865-1947); Saspatohu (Saspatohu; Teściowa i synowe, 1898) Gopalrama Gahmariego (Gopalram Gahmari; 1866-1946); a także Sultana Razijabegam (Sultana Raziyabegam, Władczyni Razija, 1904) i Madhaw-Madhawi wa Madan-Mohini (Madhav-Madhavi va Madan-Mohini, Madhaw i Madhawi oraz Madan i Mohini, 1909) Kiśorilala Goswamiego (Kiśorilal Gosvami; 1865-1932).
poczytaj.pl