<div class="simplebar-scroll-content" style="padding-right: 17px; margin-bottom: -34px;"> <div class="simplebar-content" style="padding-bottom: 17px; margin-right: -17px;"> <p class="p1" style="text-align: justify;">Co o <em>Narkotykach</em> Witkacego pisali przedwojenni recenzenci? Dlaczego nie wszystkim spodobał się słynny traktat Witkiewicza? Tomasz Pawlak, witkacolog, autor opracowania <em>Listów do różnych adresatów, </em>zebrał i uporządkował przedwojenne recenzje słynnego traktatu z 1932 roku.</p> <p class="p1" style="text-align: justify;">Według Anny Micińskiej recenzje „ugruntowały złą sławę” Witkacego jako narkomana. I choć trudno z tym polemizować, skoro nadal witkacologia walczy z tak przyprawioną Witkiewiczowi gębą, to jednak przedwojenne teksty nie tylko wskazują ciekawe wątki interpretacyjne, podkreślające dydaktyczny charakter książki, czy nawiązania do światowej literatury przedmiotu, ale zdradzają także wszechstronną znajomość kontekstu kulturowego czy wreszcie erudycję samych recenzentów. Recenzje te, zebrane w jednym miejscu, opatrzone licznymi przypisami, są doskonałym uzupełnieniem lektury <em>Narkotyków</em> S.I. Witkiewicza.</p> <p class="p1" style="text-align: justify;"><span class="s1"><em>Narkotyki</em> i<em> Niemyte dusze</em>, czyli dwa odrębne utwory Witkacego o charakterze publicystycznym łączy stanowisko autora: </span><span class="s1">„Oświadczam oficjalnie, że piszę poważnie i chcę wreszcie coś bezpośrednio pożytecznego zdziałać…”. </span><span class="s1">W książce stanowiącej pierwszą część tomu (<em>Nikotyna, alkohol, kokaina…</em>) przedstawił Witkiewicz swój – bardzo krytyczny – stosunek do narkotyków i przeżycia związane z ich zażywaniem. </span><span class="s1">W części drugiej (Niemyte dusze) pisarz proponuje społeczeństwu psychoanalizę jako narzędzie ocalenia przed nadciągającym kataklizmem. Uświadomiwszy rodakom polskie grzechy główne, chce ich od nich uwolnić, to znaczy „umyć” ich dusze.</span></p> </div> </div> <p> </p>
Legimi.pl