Dodatki filmowe Andrzeja Barańskiego. Rozmowa-rzeka

<p>[O KSIĄŻCE]</p> <p>Dodatki filmowe Andrzeja Barańskiego to nie tylko inna historia tw&oacute;rczości reżysera, to r&oacute;wnież fragment innej historii kina polskiego; historii, w kt&oacute;rej wiodącą rolę odgrywa wsp&oacute;łpraca artysty z Wytw&oacute;rnią Film&oacute;w Oświatowych w Łodzi. Przeprowadzone rekonstrukcje kr&oacute;tkich metraży Barańskiego uwalniają zapomniany potencjał tego rodzaju film&oacute;w, kt&oacute;ry r&oacute;wnie często jak adaptacje literatury pięknej stanowił o sile naszej kinematografii; tyle że sile mniej widocznej, subtelniejszej.</p> <p>***</p> <p>&bdquo;Dodatek filmowy&rdquo; &ndash; dzisiaj już bardzo niewielu coś m&oacute;wi; można uznać, że to nazwa historyczna. A było tak, że przed laty, nawet chyba jeszcze w latach 70., seans w kinie składał się z trzech dań: Polska Kronika Filmowa, Dodatek filmowy i danie zasadnicze czyli film fabularny. Ten dodatek, to był film kr&oacute;tkometrażowy. Ale często było tak, że kupowało się bilet ze względu właśnie na niego; myślę tutaj o kinomanach. Zarządzający kinematografią starali się wybierać na dodatek film jakoś pasujący do tematu fabuły &ndash; r&oacute;żnie się to udawało. Wyb&oacute;r filmu kr&oacute;tkiego na dodatek do fabuły był dla tw&oacute;rcy wielką frajdą: jego mały film miał wielką widownię &ndash; można powiedzieć, że cała Polska go zobaczyła. Niestety, była to bardzo rzadka przyjemność, zaledwie tylko kilka razy tego doświadczyłem. Moje filmy były zupełnie spoza gł&oacute;wnego nurtu &ndash; można powiedzieć, że byłem całkowicie nieobecny. Ale, że występowałem w tym gatunku jako gość, nie miałem o to żadnych pretensji, wprost przeciwnie, byłem szczęśliwy z możliwości tworzenia w moim cichym kąciku, jakim była dla mnie niezwykle przychylna dla kr&oacute;tkich film&oacute;w autorskich Wytw&oacute;rnia Film&oacute;w Oświatowych w Łodzi. Kiedy, w tytule książki, zdecydowałem się podciągnąć wszystkie moje kr&oacute;tkie filmy do rodziny dawnych Dodatk&oacute;w filmowych, zrobiło mi się niezwykle miło, bo mimo wszystko to był piękny czas dla film&oacute;w kr&oacute;tkich.</p> <p>Andrzej Barański</p> <p>***</p> <p>&nbsp;</p> <p><strong>Andrzej Barański</strong> - reżyser film&oacute;w fabularnych: m.in. Kobieta z prowincji, Kramarz, Nad rzeką, kt&oacute;rej nie ma, Dwa księżyce, Parę os&oacute;b, mały czas, Księstwo. Reżyser teatr&oacute;w telewizji, m.in.: Muzyka Druga Marguerite Duras, Kobieta zawiedziona Simone de Beauvoir, Siedem pięter Dino Buzzati, Stara kobieta wysiaduje Tadeusza R&oacute;żewicza. Reżyser film&oacute;w animowanych, dokumentalnych.</p> <p>***</p> <p><strong>Paweł Jaskulski</strong> - doktor nauk humanistycznych, redaktor kwartalnika &bdquo;Pleograf&rdquo;. Autor książki Niewygodna zagadka. Tw&oacute;rczość Janusza Nasfetera (Dom Wydawniczy Elipsa, 2021). Należy do Polskiego Towarzystwa Badań nad Filmem i Mediami. Publikował między innymi na łamach czasopism &bdquo;Kwartalnik Filmowy&rdquo;, &bdquo;Media &ndash; Kultura ...

Legimi.pl