Andrzej Kopacki jest uważnym obserwatorem, kimś pełniącym wśród polskich autorów jego generacji rolę kryminologa. Niepozorne detale – kajdanki, kępa krzaków, europejska flaga w ogrodzie – rozpalają poetyckie spojrzenie na większą całość. To poezja zręcznego wywodu, jak na rzymskim forum, z nutą melancholii i subtelnej empatii. Oraz sarkazmu w wierszach „po sezonie”, które odmalowują obraz nowej, rozdartej politycznie Polski. I nie są głosem z ubocza. Durs Grünbein Andrzej Kopacki (ur. w 1959 r.) – eseista, poeta, tłumacz, literaturoznawca, redaktor „Literatury na Świecie”. Pracuje w Instytucie Germanistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Wyróżniony niemiecką nagrodą promocyjną im. Mörikego (2006), Nagrodą Poetycką imienia K.I. Gałczyńskiego Orfeusz za tom poetycki Sonety, ody, wiersze dla Marianny (2021) oraz nagrodami dla tłumaczy, m.in. Fundacji Roberta Boscha (2000) i „Europejski Poeta Wolności” (2012). Mieszka w Warszawie. Opublikował m.in. tomy esejów: Liryka Hansa Magnusa Enzensbergera (1999), Spod oka (2002), Literatura samonegacji (2009), Muszle w kapeluszu (2012), Rozmowa o drzewach (2016), Praca Kaliope. Eros i narracja (2020), 21 wierszy w przekładach i szkicach (2021) oraz tomy wierszy: stan przejścia (2002), Chansons de gestes (Austria 2005), Kreski (2006), An der Ampel (Austria 2011), Bisweilen andere Launen (Niemcy 2017), Inne kaprysy (FLiHB / FORMA 2019), Sonety, ody, wiersze dla Marianny (FLiHB / FORMA 20
poczytaj.pl