<p class="MsoNormal"><span style="font-size: 12.0pt; font-family: 'Calibri',sans-serif; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin; mso-ansi-language: PL;">Luke Morelli i Abby Laurence poznali się w barze. Oboje mieli ochotę na romans, lecz wtedy niespodziewanie pojawił się mąż Abby. Rozczarowany Luke szybko kończy znajomość. Spotykają się ponownie po pięciu latach. Abby – już rozwiedziona – mieszka pod Londynem, gdzie prowadzi kawiarnię, a Luke kupił dom, w którym mieści się mieszkanie Abby. Mają szansę wyjaśnić dawne nieporozumienia i zacząć od nowa…</span></p>
Legimi.pl
<div> <p><em>Zatrzymać czas</em> to niezwykła historia człowieka, który mimo przeciwności losu osiągnął w życiu wiele. Sięgając pamięcią do opowieści rodzinnych, autor odtwarza historię swego rodu, kilka pokoleń wstecz, po czym kontynuuje opowieść, pisząc o własnym życiu, dochodząc do współczesności.</p> <p>Z tej niezwykłej opowieści bije ciepło, poszanowanie dla wartości rodzinnych, do pracy i ludzi, których spotykamy na co dzień. Autor opowiada o czasie okupacji i wyzwolenia po II wojnie światowej, wspomina trudne czasy, kiedy jego rodzinę wysiedlono, zabierając wszystko, na co ciężko pracowali, ukazuje, jak ciężko było się podnieść po takim ciosie, a jednak pozostać człowiekiem żyjącym według ściśle określonych zasad. Mimo wielu smutnych i tragicznych wspomnień, nie napełnia swoich opowieści żalem, informuje o tym, co było, ale też ubarwia te wspomnienia tymi pozytywnymi, częstokroć zabawnymi, wywołującymi uśmiech na twarzy.</p> <p>Spora część tej książki to opowieść o służbie wojskowej i karierze sportowej – i tu nie brak wielu zabawnych historyjek, ale i ukazania wojska i relacji tam panujących w taki sposób, jakiego nie widać na zewnątrz. Autor nie kreuje się na człowieka idealnego, opisuje mechanizmy, jakimi posługiwał się, by zdobyć pieniądze, wyjeżdżając na zagraniczne zawody sportowe. Nie ukrywa również, że zdobywał stanowiska dzięki znajomościom i układom, ale też nigdy nie stronił od ciężkiej pracy, nikogo nie krzywdził i starał się żyć uczciwie, niezależnie od okoliczności.</p> <p>To opowieść ciekawa, wciągająca, momentami zabawna, czasem wzruszająca, ale z pewnością niosąca przesłanie. Autor nie boi się krytyki systemu i ludzi – daje temu wyraz przede wszystkim w rozdziale zatytułowanym <em>Refleksje końcowe</em>, w którym wskazuje zepsucie obecnego świata i prosi o uwagę, aby zmienić kierunek, w którym zmierzamy, jako ludzkość i naród.</p> </div>
Legimi.pl
<p>Po wypiciu butelki dobrego wina wiele może się zdarzyć - szczególnie jeśli w zasięgu ręki ma się telefon, a szlachetny trunek posłużył do wskrzeszenia wspomnień z czasów, kiedy się było zakochaną smarkulą. Rana Saloomi, śliczna i bystra tancerka brzucha, najwidoczniej o tym zapomniała. Pamiętała natomiast świetnie dawne dni. I oczywiście Landona Rodericka. Jej rodzice wynajmowali od Rodericków mieszkanie w garażu. Rana była wtedy taka szczęśliwa. Oboje byli zaledwie nastolatkami, ale więź, która ich połączyła, była niezwykła.</p> <p>Wszystko się skończyło, gdy rodzice Rany zostali wyrzuceni z wynajmowanego lokum i rodzina musiała wyjechać na drugi koniec stanu. Tamtego dnia kontakt się urwał. Dziewczyna doszła do wniosku, że chłopak o niej zapomniał i że ona powinna zrobić to samo. Niestety, jej się to nie udało - mimo upływu lat nie zapomniała. Rana wyrosła na przepiękną młodą kobietę i wciąż się zastanawiała, kim stał się jej dawny adorator, co robi, jak wygląda i czy znalazł już miłość swojego życia. Któregoś czwartkowego wieczoru, po nieudanym dniu i opróżnieniu butelki shiraza, znalazła numer jego telefonu i... zadzwoniła. I nie była to ich ostatnia rozmowa.</p> <p>Landon wcale o niej nie zapomniał, ale nie zdradził, dlaczego nie próbował jej odszukać. Twierdził również, że jego rodzice nie wyrzucili jej rodziny z mieszkania, a cała historia wyglądała inaczej. Wkrótce okazuje się, że tajemnic i niedopowiedzeń jest więcej. Także Rana nie chce zdradzać swoich. Właściwie najrozsądniej byłoby rzeczywiście o sobie zapomnieć. Ale... ani on, ani ona nie umieją tego zrobić. Napięcie rośnie. Pożądanie buzuje. W obojgu rodzi się przeczucie, że zawsze należeli do siebie. Jak jednak zaufać komuś, kto boi się szczerości?</p> <h2>Usłyszałeś już dosyć, żeby się rozłączyć?</h2>
Legimi.pl
<h2>ęść dylogii MAGNOLIA "</h2> <h2>Nie przeproszę za to, kim się stałam. Wiem jednak, że musimy przetrwać. Oboje!</h2> <p>Magnolia Marie Maison była niezwykle silną kobietą. Bo właśnie tego - siły, twardego charakteru i mocnych nerwów - wymagało jej dotychczasowe życie. Nowy Orlean, gdzie mieszkała, był pięknym, ale okrutnym miejscem. Miłość i zbrodnia przeplatały się tu z dużymi pieniędzmi, tajnymi sojuszami i cierpliwie planowaną zemstą. Jeśli piękna Magnolia chciała przetrwać, musiała pozwolić miastu ukształtować swoją osobowość i podporządkować się twardym regułom. Ale tak - warto zrobić wszystko, by przetrwać. Dla niego.</p> <p>Nie przypuszczała, że jeszcze kiedykolwiek go zobaczy. Tymczasem Moses Buford po piętnastu latach wrócił z Nowego Jorku. Tylko dla niej, nie liczyła się żadna inna kobieta. Dla Magnolii był gotów na wszystko. Dosłownie. Udało się, znów byli razem. Chcieli zaznać odrobiny spokoju i szczęścia. Tylko tyle.</p> <p>Tyle że nowoorleański półświatek nie wybaczał. Za dawne grzechy trzeba było odpokutować. Magnolia o tym wiedziała, bo znała zasady. Nieraz ocierała się o śmierć i nie wyszła z tych strasznych wydarzeń bez winy. Wiele wskazywało na to, że zbliżał się czas zapłaty. Właśnie wtedy, kiedy chciała zacząć nowe życie, znów musiała stawić czoła śmiertelnemu zagrożeniu. I bezlitosnej prawdzie. Stawką w tej grze była szansa na ocalenie.</p>
Legimi.pl
<p><b>Nad Narwią</b></p> <p>W małym domku nad brzegami cichej czasem, innym zaś razem niespokojnej rzeki, zapomniany przez mieszkańców, stoi Wiluś. Wiluś jest zdobioną szafką z czasów cesarza Wilhelma -- stąd nazwa. Odsunięty w kąt, skrywa rodzinne papiery: zdjęcia, notatki, dokumenty. Pamiątki po ludziach, którzy byli, żyli, a teraz już ich nie ma. Jednak Wiluś wiernie przechowuje w swym wnętrzu świadectwo istnienia. Sięga po nie Katarzyna Droga, by spełnić dawne marzenie: opisać historię swojej rodziny i urodę Podlasia...</p> <p>Wszystko zaczyna się od pamiętnika Janki, dziewczyny zaledwie pięć lat młodszej od odzyskanej, niepodległej Polski. Janka rodzi się i mieszka w niewielkiej wiosce Stokowo nad Narwią. Wiedziona potrzebą zachowania dla przyszłych pokoleń wiedzy o tym, co było, spisuje losy swych bliskich od początku dwudziestego wieku. Cała opowieść o pokoleniach osnuta jest wokół jej osoby, bo życie Janki upływa w najbardziej burzliwym okresie naszych najnowszych dziejów. Czas wojny i to, co po niej, mocno odbił się na losach rodziny, raz na zawsze odmieniając stabilny dotąd świat.</p> <p>Pokolenia to książka o pewnej polskiej rodzinie i jej historii w dwudziestym wieku. Równocześnie jest to opowieść o wielu rodzinach. Niejeden Czytelnik znajdzie tu bowiem ślady własnych przodków. W końcu wielu z nas wywodzi się z takich maleńkich wiosek przycupniętych nad spokojnymi wodami przyjaznych rzek...</p> <p><b>Katarzyna Droga</b> - absolwentka Wydziału Filologii Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, urodziła się na Podlasiu, w Zambrowie, w roku 1965. Jej przodkowie pochodzą z małej wsi nad Narwią i tu, w podlaskich miejscowościach, upłynęło jej dzieciństwo. Po ukończeniu studiów pracowała jako nauczycielka języka polskiego, potem jako dziennikarz i redaktor w prasie edukacyjnej i kobiecej, była także wydawcą czasopism młodzieżowych. Obecnie jest redaktor naczelną magazynu "SENS. Rozwój zdrowie piękno" Wydawnictwa Zwierciadło. Mieszka z rodziną w Warszawie, ma dwa psy, wielki sentyment do Pragi Południe i Krakowskiego Przedmieścia, które są jej codziennością, ale w każdej wolnej chwili powraca do rodzinnego domu nad Narwią.</p> <p>Książka Katarzyny Drogiej sprawiła, że zapomniałam o obiedzie, pracy, wieczornym filmie. To mój ulubiony gatunek -- wspomnienia, w dodatku napisane prostym, ładnym językiem, bez tak modnych dzisiaj udziwnień. Zaplecione wątki dawniejsze i nowsze rzucone są na szerokie tło Podlasia i Mazur. Ciekawe postacie, ciepłe, wielowymiarowe, sprawiają, że podczas czytania wsiąkamy w ich dzieje i chcemy być z nimi, nie bacząc na odłożone obowiązki. Taki czar mają wspomnienia! Może dlatego, że dzisiejszy świat pędzi, media szaleją, a tu, w opowieści Katarzyny-Marianny, świat zatrzymał się i możemy w nim tkwić, ciekawi dalszych losów bohaterów... choć dotarliśmy do ostatniej strony i wiemy, że to już koniec! </p> <p>Bardzo serdecznie polecam, świetna lektura!</p> <p><b>Małgorzata Kalicińska, autorka sagi rodzinnej Dom na...
Legimi.pl
<p> Czasy Wersalu: mężczyźni pojedynkują się o honor dam, plotka i śmieszność potrafią zabić, a miłość bywa śmiertelnie niebezpieczna.</p> <p> Do Polski przybywa Giacomo Casanova, uwodziciel, gracz, szpieg i sławny kochanek. W Warszawie spotyka Elżbietę, tajemniczą damę pragnącą za wszelką cenę odzyskać dawne życie. Oboje zaczynają grę, której finału nie są w stanie przewidzieć.</p> <p> Namiętność, sex, intryga i zdrada, splatają się w przepojoną erotyką fabułę, będącą śmiałym połączeniem nowej powieści kobiecej i romansu godnego "Niebezpiecznych Związków".</p>
Legimi.pl
<p> Zaledwie pięćdziesiąt kilometrów od północnej granicy Polski leży półmilionowe miasto. Dziś nazywa się Kaliningrad. Dawniej, gdy granice przebiegały inaczej, było pruskim Königsbergiem i było też Królewcem.</p> <p> To miasto na wskroś europejskie. A jednak transformacja dawnej stolicy Prus Wschodnich najpierw w sowiecki, a potem rosyjski Kaliningrad wywołuje dziwny niepokój, uczucie niedopasowania wyczuwalne w samym mieście – zarówno dla mieszkańców, jak i władz, tych lokalnych i tych na Kremlu. Na pierwszy rzut oka to zwykła rosyjska prowincja, może bardziej zakompleksiona, porównująca się chętniej do przedwojennej potęgi i europejskich sąsiadów niż do Moskwy czy Petersburga. Ale równocześnie pod powierzchnią kryje się inne miasto, ni to widmo, ni to chimera.</p> <p> Paulina Siegień opowiada o połączeniu się przedwojennego Königsberga z powojennym Kaliningradem w jedno fantazmatyczne miasto niczym z bajki. Tu pamięć nie chce przeminąć, to, co współczesne, odbija się w tym, co dawne. Duch przeszłości nie znika. Tylko czy jest to dobry duch Kanta z jego ideą wiecznego pokoju, czy ponury i złowieszczy Smętek?</p>
Legimi.pl
<p> Co robi mężczyzna, gdy znajduje piękną kobietę z pistoletem w dłoni nad ciałem męża? Michael Starkwedder w mglistą noc szuka pomocy w rezydencji na odludziu, zauroczony Laurą pomaga jej uniknąć konsekwencji zabójstwa. Czy rzeczywiście jest morderczynią, czy może kogoś chroni? Sprawa na pozór wydaje się prosta. Czyżby? Pojawią się nowe okoliczności, bo dawne krzywdy domagają się zemsty. Czytelnik poznaje prawdę, ale czy sprawiedliwości staje się zadość?</p> <p> <em>Niespodziewany gość</em> to grana z wielkim powodzeniem sztuka teatralna Agaty Christie. Jej powieściowa wersja jest równie interesująca.</p>
Legimi.pl