Jest to książka dla tych, którzy dostrzegają potrzebę szukania innych światów, demaskowania medialnych mitów oraz kreowania nowych rozwiązań realnych problemów. Ci, którzy nie znajdują powodów do akceptacji ładu społecznego, w którym panuje bezwzględna presja pieniądza, prawdę definiuje się dogmatami Kościoła, wolność człowieka zagrożona jest projektami konserwatywnych wielbicieli porządku, a pokój umacnia się czołgami - powinni znaleźć tutaj wiele inspirujących refleksji. Jeśli zawartość książki okaże się przydatna nie tylko dla osób parających się na co dzień socjologią, naukami politycznymi, filozofią polityczną oraz innymi dyscyplinami humanistycz-nymi, lecz także dla wszystkich próbujących zrozumieć obecny świat i możliwości jego zmiany - to znaczy, że cel publikacji został zrealizowany (fragment Wstępu). Autorzy tomu: Andrzej Antoszewski, Adam Chmielewski, Ewa Groszewska, Leszek Koczanowicz, Tadeusz Kowalik, Michał Kozłowski, Zbigniew Pełczyński, Krzysztot Teodor Toeplitz, Jerzy J. Wiatr, Przemysław Wilgosz, Stefan Zgliczyński, Piotr Żuk.
poczytaj.pl
Le 8 mai 1971.
eBay
Przedmowa Niniejsza publikacja ma na celu przybliżenie studentom kierunków biznesowych podstawowych instytucji europejskiego prawa gospodarczego. Na wstępie autorzy omawiają prawo instytucjonalne, starając się rozwikłać pojęciowe dylematy prawidłowej interpretacji pojęć (Unia Europejska, Wspólnoty Europejskie), analizują kompetencje głównych organów jak również pozostałych instytucji (fundusze, banki). W dalszym ciągu przedstawiają źródła prawa europejskiego pierwotnego (traktaty) oraz wtórnego (rozporządzenia, dyrektywy), charakterystyki ich obowiązywania (bezpośrednio czy w drodze implementacji do prawa krajowego), adresatów (kraje członkowskie czy podmioty gospodarcze itp.). Z powyższym zagadnieniem nierozerwalnie wiąże się kwestia harmonizacji prawa krajowego i europejskiego, zwłaszcza z perspektywy liberalizacji rynku i integracji europejskiej. W związku z tym wymagają prezentacji problemy stowarzyszenia Polski ze Wspólnotami Europejskimi oraz ścieżki dojścia do członkostwa (akcesja a integracja). Zasada subsydiarności odzwierciedla jedną z kwestii członkostwa - obawę utraty części suwerenności przez kraje członkowskie. Należy zatem zastanowić się, czy zagrożenia te są uzasadnione na gruncie obecnej i przyszłej koncepcji integracji europejskiej (Europa Ojczyzn czy Stany Zjednoczone Europy ).
poczytaj.pl
eBay
<p>Dr Leszek Pietrzak prowadzi prywatną wojnę z zakłamywaniem polskiej historii. W ósmej części „Zakazanej historii” po raz kolejny przeciera szlaki dotykając się tematów, które polscy historycy skrzętnie omijają.</p><p>Ze wszystkich form cenzury najgroźniejszą jest autocenzura, a tej poddaje się większość historyków. „Prawda – tak, ale nie tu, nie teraz i nie w tej chwili” – to zasada wyznawana przez większość polskich historyków. Wolą oni uprawiać „bezpieczną” naukę historii. Zgłębiać odległe epoki lub zajmować się pogłębianiem wiedzy tam, gdzie odkrywanie prawdy nie wzbudza kontrowersji.</p><p>Polska historia XX wieku wymaga odkłamania i napisania od nowa. O skali tego zakłamania świadczą setki komunistycznych pomników w postaci monumentów czy nazw ulic, które do tej pory nie zostały zmienione. Świadomość honorowania zdrajców czy zbrodniarzy, zwyczajnie nie jest powszechna.</p><p>Szczególnie dziś, gdy Europa przypomniała sobie na skutek ostatnich działań Rosjan na Ukrainie czym jest kłamstwo w polityce i czemu służy. Dr Pietrzak pokazuje w swoim tekście mechanizm tuszowania zbrodni katyńskiej. Zbrodni, której polityka władz Kremla każe oficjalnie zaprzeczać i bagatelizować.</p><p>Prawda historyczna ma bowiem bezpośrednie odniesienie do naszych czasów. Rosjanie chcą uchodzić za wyzwolicieli Europy Wschodniej, a nie za sojusznika Hitlera w grabieży i zbrodniach.</p><p>Kolejne pokolenia (nie tylko w Polsce) są coraz głupsze, coraz mniej czytają, są coraz bardziej podatne na manipulacje komunikatami. Dlatego Rosjanie i Niemcy popularyzują na całym świecie termin „polskie obozy śmierci”, bo dzięki temu odium za ich zbrodnie spada na Polaków.</p><p>Seria „Zakazana historia” ma na celu uświadamianie kłamstw, którymi propaganda rosyjska i niemiecka karmi nie tylko swoich obywateli, ale także naszych. Ma także na celu podejmować tematy niewygodne dla obecnych polskich elit, z których część nigdy nie doszłaby do władzy, gdyby nie sowiecka okupacja.</p><p>Dr Pietrzak, wieloletni pracownik Urzędu Ochrony Państwa, Instytutu Pamięci Narodowe i Biura Bezpieczeństwa Narodowego, doskonale zdaje sobie sprawę, jak dużą wagę wojna o pamięć i prawdę. Nie możemy jej przegrać.</p><p></p>
Legimi.pl
eBay
<p> Patrząc na historię kobiet w Europie od czasów średniowiecznych, wydaje się, że rola przedstawicielek płci pięknej w dziejach była znikoma. Tymczasem, pomimo ograniczonych praw i zależności od mężczyzn, kobiety mocno zaznaczyły swoją obecność na kartach historii wielu europejskich państw. Pośrednio lub bezpośrednio zmieniały dzieje Europy, jak chociażby Klotylda, za sprawą której Chlodwig przyjął chrześcijaństwo, czy nasza rodzima Dobrawa, która wprowadziła nasz kraj w krąg chrześcijańskiej Europy. Niektóre doradzały przywódcom świeckim i kościelnym, ciesząc się wielkim autorytetem moralnym, inne, jak chociażby Agnès Sorel, skłaniały władców do podjęcia działań przeciwko najeźdźcom, korzystając z tego, czym tak hojnie obdarzyła ich Matka Natura - urody, wrodzonego wdzięku i seksapilu. Okazuje się, że nawet te, które przeszły do historii jako bezwzględne władczynie nie zapominały o tym, że są kobietami i potrafiły namiętnie kochać. Przykładem jest tu chociażby Eleonora Akwitańska, która walnie przyczyniła się do rozpętania wojny stuletniej, czy chociażby Katarzyna Wielka, której zauroczeniu koronę zawdzięczał nasz ostatni król Stanisław August Poniatowski. Nawet babka Europy, królowa Wiktoria, w powszechnej świadomości funkcjonująca jako nobliwa, starsza pani w nieco śmiesznych strojach, bynajmniej nie stroniła od rozkoszy łoża i to do późnego wieku …</p>
Legimi.pl
Timbre neuf .
eBay
<p> "Europa, Azja. Odkąd jeżdżę na Kaukaz, zadaję sobie pytanie, jaki to kontynent. Nie ma jednej odpowiedzi. Nawet geografowie nie są zgodni (choć większość uważa, że mimo wszystko Azja). Gdyby jednak brać pod uwagę kryterium kulturowe, granica przecinałaby region, ale nie prostą kreską, tylko zakosami, łukami, esami-floresami, zostawiając po obu stronach liczne</p> <p> enklawy należące do sąsiada.</p> <p> Na dodatek zmieniałaby co chwilę swój przebieg".</p> <p> Wojciech Górecki</p> <p> "Nie znam się na Kaukazie. Zdaje się, że nikt się na nim nie zna; Lermontow się znał, ale go zabili. Mimo to, wędrując z Wojtkiem Góreckim po tym obcym świecie, czułam się dziwnie swojsko. A kiedy celnik zamknął granicę, by go podwieźć do miasteczka, kiedy kierowca autobusu przerwał podróż, by zaprosić go do swojego domu (staruszek ojciec musiał opowiedzieć gościowi jak Berlin zdobywał) pomyślałam: złym reporterom nic takiego się nie przytrafia".</p> <p> Hanna Krall</p> <p> "Znajduję przynajmniej trzy przyczyny, dla których warto tę książkę przeczytać: Kaukaz to fascynujący styk światów, Kaukaz to wspaniałe tradycyjne kultury, Kaukaz to fantastyczni ludzie. A nasz autor naprawdę to wszystko widział i naprawdę ma podstawy, aby o Kaukazie mówić.</p> <p> To nie tylko opis reportera. To także książka o poważnych walorach poznawczych, którą zamierzam zalecać studentom, i wiem z całą pewnością, ze tym razem nie spotkam się z tradycyjnym zarzutem, że daję do szybkiej lektury kolejną nudną książkę. Wprost przeciwnie..."</p> <p> Jan Malicki</p> <p> "Jak można chcieć do NATO, a jednocześnie uważać, że Stalin i Chrystus to najbardziej wpływowe osobistości w dziejach świata?</p> <p> W jaki sposób Polacy budowali naftową potęgę Azerbejdżanu?</p> <p> Po co Sowieci wymyślili Osetię Południową i dlaczego wybuchła wojna w Gruzji?</p> <p> Wreszcie czy Kaukaz Południowy z najstarszymi chrześcijańskimi państwami Armenią i Gruzja to jeszcze Europa czy już Azja?</p> <p> To tylko kilka pytań, na które w <em>Toaście za przodków</em> stara się odpowiedzieć Wojciech Górecki. Znakomity znawca Kaukazu, latami podróżował po nim jako ekspert Ośrodka Studiów Wschodnich, przyglądał się z bliska jako pracownik polskiej ambasady w Baku, a że do wiedzy eksperta dodał nieprzeciętny talent reporterski, od książki trudno się oderwać.</p> <p> Czytając, pamiętajmy o tradycyjnym zakończeniu ormiańskich bajek - z nieba spadły trzy jabłka, jedno dla tego kto opowiadał, drugie dla tego, kto słuchał, trzecie dla tego, kto zrozumiał. Jednym słowem - toast za autora".</p> <p> Maria Przełomiec</p>
Legimi.pl
eBay
<p> "26 kwietnia 1986 o godzinie pierwszej minut dwadzieścia trzy i pięćdziesiąt osiem sekund seria wybuchów obróciła w ruinę reaktor i czwarty blok energetyczny elektrowni atomowej w położonym niedaleko granicy białoruskiej Czarnobylu. Katastrofa czarnobylska była najpotężniejszą z katastrof technologicznych XX wieku."</p> <p> Dwadzieścia lat później Swietłana Aleksijewicz wróciła do Czarnobyla. Rozmawiała z ludźmi, dla których ten dzień był końcem świata, którzy żyć nie powinni, ale przeżyli i żyją, bo żyć trzeba. A oni opowiedzieli jej o tym, co wydarzyło się wtedy, i o tym, co jest tam dziś. O ponad dwóch milionach Białorusinów, których zapomniano przesiedlić poza strefę skażoną, o dzieciach bez włosów, o zwierzętach o smutnych oczach, które zamieszkały w porzuconych domach, o dziwnych stworach, które pojawiły się w rzekach i lasach. I o tym, że mimo wszystko ludzie chcą być szczęśliwi.</p> <p> Podobnie jak w książce o radzieckich żołnierkach wybitna białoruska dziennikarka stawia nas wobec bezlitosnej prawdy. To książka o apokalipsie, która nastąpiła pewnej kwietniowej nocy tuż za naszą wschodnią granicą.</p> <p> "Aleksijewicz jest mistrzynią w opisywaniu historii Związku Radzieckiego. Tym razem pisze nie tylko o Czarnobylu, ale także pasjonująco opowiada o ostatnich dekadach ZSRR. Historię układa z narracji ludzi, którzy w Czarnobylu toczyli śmiertelną walkę i mieli pozostać anonimowi. Aleksijewicz upomina się o nich i daje świadectwo o jednej z ostatnich wojen ZSRR: wojnie z atomem, nad którym radzieccy inżynierowie stracili kontrolę i który mógł zabić setki tysięcy ludzi w Europie".</p> <p> Małgorzata Nocuń, redaktorka dwumiesięcznika "Nowa Europa Wschodnia"</p> <p> "Przez kilkanaście lat znakomita reporterka Swietłana Aleksijewicz dokumentowała losy ludzi i zwierząt żyjących na ziemi skażonej po wybuchu elektrowni jądrowej w Czarnobylu. Stworzyła do głębi wstrząsający obraz nie tylko samej tragedii (która najbardziej dotknęła Białoruś), lecz także istoty zwanej homo sovieticus: bezgranicznie oddanej państwu i lekceważącej siebie, bardziej przerażonej możliwą reakcją zwierzchnika niż promieniowaniem jądrowym, bezlitośnie wykorzystywanej przez moloch władzy i bezgranicznie wobec niej bezradnej. Jest to też książka o ogromnej miłości: miłości mężów i żon, ale też miłości człowieka do ziemi, na której się urodził. Ta książka to mistrzowsko skonstruowany pomnik ofiarom Czarnobyla, pomnik, przed którym powinien pokłonić się każdy z nas".</p> <p> Krystyna Kurczab-Redlich</p>
Legimi.pl
eBay
<p> "(...) Polacy kradną samochody i brylanty, zawożą łup do swoich `półdzikich miast`. Niemcy robią wszystko, co im się każe. Chirurg rozmyśla nad tym, jak `dziwny jest świat, Wschód potrzebuje rzeczy a Zachód krwi`. (...) Jak na farsę przystało Stasiuk maluje obraz Wschodu i Zachodu grubą kreską (...). Jednak wyraźne kontrasty nie trywializują inscenizacji, lecz są częścią tego, co ma być pokazane, mianowicie pełnego uprzedzeń, wzajemnego niezrozumienia ludzi ze Wschodu i Zachodu. Sztuka grana jest z wyjątkową lekkością przez świetny dwujęzyczny ensemble (miejscami z niemieckimi napisami)".</p> <p> Torsten Casimir "Polskie serce"</p> <p> "Rheinische Post"</p> <p> "Szowinistyczny kierowca Opla pozwala na transplantację serca dopiero, gdy dowiaduje się, że polski dawca studiował germanistykę. W tej scenie, w pełni ujawnia się absurdalny humor `Nocy`. (...) Grabowski inscenizuje bitwę chirurgów, a polscy i niemieccy aktorzy osiągają najwyższą formę. Europa spotyka się przy łóżku chorego na serce, aby zrosło się to, co razem wrze".</p> <p> Juergen Berger "Na otwartym sercu Europy"</p> <p> "Süddeutsche Zeitung"</p> <p> "W epilogu ramię w ramię w tym samym łóżku leżą zwłoki polskiego dawcy i niemiecki pacjent-bogacz. Rozmawiają o Drugiej Wojnie Światowej, niemieckich maszynach i polskiej babci – ostatecznie tak dobrze się rozumieją, że Niemiec zaczyna mówić po polsku a Polak po niemiecku.</p> <p> To co (...) kończy się braterskim pojednaniem, jest wspólną produkcją Düsseldorfer Schauspielhaus (Miejskiego Teatru w Düsseldorfie) i Teatru Starego w Krakowie (...)".</p> <p> Jens Dirksen "Serce dla Niemiec"</p> <p> "Neue Rhein Zeitung"</p> <p> "W `Nocy` Stasiuka dosłownie wyrażone stereotypy obnażają swoją śmieszność. Jak w wielu mitach, głośno nazwane po imieniu demony znikają".</p> <p> Stefan Keim "Serce złodzieja klejnotów"</p> <p> "Frankfurter Rundschu online"</p> <p> "Jest zabawnie i lekko, choć tematy, które porusza Stasiuk, są trudne i wstydliwe. Kompleksy, stereotypy, fascynacje, głęboko zakorzenione wzajemne niechęci".</p> <p> Joanna Targoń, "Gazeta Wyborcza"</p> <p> "Jeżeli istnieje na świecie człowiek, który potrafiłby przełamać wielowiekowe uprzedzenia i pogodzić Niemców i Polaków, to jest nim Andrzej Stasiuk. Tekst, który polski prozaik napisał na zamówienie teatru w Düsseldorfie, łączy dwie nacje mądrzej niż Unia Europejska".</p> <p> Roman Pawłowski, "Gazeta Wyborcza"</p> <p> "`Wschód potrzebuje rzeczy, a Zachód potrzebuje krwi`. Ten cytat ze sztuki Andrzeja Stasiuka `Noc` najlepiej podsumowuje projekt jednoczenia i wymiany, wzajemnego poznawania i tworzenia nowych więzi w zjednoczonej, powiększonej o Wschód Europie".</p> <p> Piotr Gruszczyński, "Tygodnik Powszechny"</p> <p> "Bardzo mocna rzecz, tak napisać mógł tylko ten czyjny, niepozbawiony serca Andrzej Stasiuk, psożerca i germanista".</p> <p> Paweł Goło...
Legimi.pl
eBay
Der Glaube in Europa schwindet. Zunehmende Säkularisierung, gesellschaftlicher und religiöser Pluralismus haben unter anderem dazu beigetragen. In diesem Zusammenhang spricht man wieder von Mission in den christlichen Kirchen Europas. Doch dieser Begriff ist belastet, denn die Geschichte zeigt, dass Mission sehr oft mit der Ausübung von Macht und Vorherrschaft verbunden war. Andererseits gehört Mission unverzichtbar zum christlichen und kirchlichen Selbstverständnis. Wie ist also Mission heute in Europa zu denken und praktizieren - in der Spannung zwischen Auftrag und Verpflichtung, geschichtlicher Last und den gegenwärtigen Herausforderungen und Versuchungen? Pastoraltheologin Regine Polak überdenkt dieses heikle Thema unter neuen Gesichtspunkten und gibt einen Überblick über die wichtigsten Fragen. Band 4 der Reihe "Spiritualität und Seelsorge", die im Auftrag der Ordensgemeinschaft der Redemptoristen herausgegeben wird.
Legimi.pl
eBay